Gildi spurninga
Í Reggio er lögð meiri áhersla á að aðstoða börn í að spyrja sjálf sig góðra spurninga, en að svara spurningum. Kjarni starfsins er hvernig spurningar eru lagðar fyrir börnin og hvernig þau eru spurð. Það er mikilvægt að huga að hvernig spurningar eru formaðar, hvernig er spurt og að bæta fylgispurningum við, allt eftir því sem börnin spyrja og velta fyrir sér.
Spurningar eiga að kveikja áhuga sem hvetur börnin til að dýpka sig, en ekki til að staðfesta það sem ég nú þegar veit, heldur til að vera virkari og rannsaka meira. Almennar spurningar sem valda því að eitthvað nýtt fæðist. Ekki spurningar sem kalla á eitt svar, sem er jafnvel eitthvað sem barnið veit fyrir.
Með spurningunum eru byggðar upp væntingar sem veita barninu ábyrgð á að svara. Með þessu er barnið fengið til að hugsa hvernig aðrir hugsa, að taka tillit til hugmynda sinna og annarra.
Fyrirfram ræða kennararnir um formið á spurningunum og þeir forma þær saman. Í Reggio Emilia er talið mikilvægt að gæði felist í spurningunum, þær kalli á aðrar spurningar og löngun til að rannsaka, það geta verið flóknar og áhugaverðar spurningar og líka einfaldar spurningar. En þær verða að ögra þekkingu barnanna.
Við vitum að ferli rannsakenda er margþætt. Þeir setja fram spurningar: Hvað gerist ef ég geri þetta? Hvernig verður það ef ...? Hvaða leið er best að ...? Fyrstu skref rannsakanda geta verið þannig að hann veit ekki hver spurningin er. Hann byggir og breytir, snýr hlutunum fram og aftur, aftur og aftur, bætir við og hendir út. Tónsmiðurinn, listamaðurinn, eðlisfræðingurinn og þriggja ára telpan sem situr og mokar í sandkassanum, kljást við sama ferli. Maður heldur sig við það sem maður kann, til að síðan henda sér út í ringulreið og finna skyndilega ný form fyrir hugsanir og reynslu.
(Guðrún Alda Harðardóttir, tók saman)
Grein eftir Guðrúnu Öldu um Reggio Emilia og barnaheimspeki
